سوپر مارکت در میان لامپ های پر نور کم مصرف و نئون میدرخشید. چراغهایی که روشن و خاموش میشدند و سوپر مارکت که مدام پر و خالی از مشتری میشد.

طلبه ی جوان، که تازه چند ماهی از ازدواجش میگذشت،  دقایقی بیرون از سوپر مارکت به عبور مرور مشتریان خیره شده بود. عمامه ی سیاهی بر سر داشت. همزمان با ازدواج مراسم عمامه گذاری را هم انجام داده بود. محاسن تیغ نخورده اش در نور چراغهای مغازه برق میزد.

منتظر فرصتی بود تا سوپر مارکت خلوت شود. انتظارش بی نتیجه بود. گاهگداری به ساعتش نگاهی می افکند و پیشانی از نگرانی و کلافه گی در هم فرو میبرد.

بالاخره طاقتش طاق شد. بدون اینکه نفس عمیقی بکشد، تنها به خودش جرات داد و بی توجه به مشتریان دیگر، وارد سوپر مارکت شد.

کمی خودش را با قفسه های رنگارنگ میان راهروی مغازه مشغول کرد تا اینکه فرصتی دست داد تا خودش را به صاحب مغازه که پشت دخل ایستاده بود برساند. خودش را از پشت ترازوی دیجیتالی بیرون کشید و آهسته مطلبی  را به صاحب مغازه گفت.

صاحب مغازه با صدای بلند شاگردش را که در انتهای سوپر مارکت از قفسه ها بالا و پایین میرفت صدا زد:

« ممد! یه بسته نوار بهداشتی بیار واسه حاج آقا سید….»

پسرک شاگرد مغازه از انتهای مغازه با فریادی جواب داد:

« بالدار یا ساده؟»

17 شهریور 1390

مشهد

تلخه که چند وقت پیش داستانی نوشتم که به فاصله ی کمی تبدیل به واقعیت شد.

چند روزی برنامه اش را چیده ام. سر کیفم. فقط مانده است تا به مادر بگویم. همیشه سخت بوده و تا آخرین لحظه ها لحظات نمیتوانستم چیزی به مادر یا کس دیگری بگویم.

وارد حال میشوم. بی هدف چند دور در فضای خانه میزنم. مادر عینکش را نوک بینی اش گذاشته و در حال بافتنی است. رو کاناپه نشسته است. نیم نگاهی به من می اندازد. گوشه ی خالی کاناپه مینشینم.

لب را تر میکنم.

- امشب دارم میرم تهران.

مادر از روی عینک نگاهش را تازه میکند.

- امروز؟ چه خبره؟

- آره. چند روزی میرم. خسته شدم.

لبخندی میزند. هر وقت خبر  تهران رفتنم را میشنود میخندد.

به زحمت از روی کاناپه بر میخیزد. عینکش رو بر میدارد و روی کاناپه میگذارد. نگاهم تعقیبش میکند. میرود داخل آشپزخانه. صدایش را بلند میکند.

- چی برای تو راهت بذارم؟ میخوای کتلت درست کنم؟

- مگه چقدر میخوام تو راه باشم؟ همه ش 2 ساعته.

با تعجب میپرسد

- با هواپیما میری؟

سری تکان میدهم.

نایلونی پر از پسته همراه خودش از آشپزخانه می آورد.

- میخوای کجا بمونی؟

برای اینکه سوالهایش را ادامه ندهد با تلخی جواب میدهم:

- مگه اینقدر بی کس و کارم؟ میرم خونه دوستم.

هیچ وقت نپرسید این دوستت چیه؟ کیه؟

باز همان  لبخند.

- خوش بگذره پسرم.

***

سرخوش و پر انرژی مقداری وسایل شخصی و لباس زیر و خرت و پرت های سفر را جمع میکنم و داخل کیف دستی ام جا میدهم. لپ تاپ را هم که جا میدهم کمی سنگین می شود. فکر سنگینی کیف دستی ام را پیگیری نمیکنم.

لباس هایم را شیک و تر و تمیز می پوشم. جلوی آیینه خم می شوم و از مرتب بودن موهایم و صورت تراشیده ام مطمئن می شوم.

همراه با کیف ام به طبقه اول خانه می روم. مادر منتظر ایستاده تا بدرقه ام کند. خواهرم روی مبل لم داده و با گوشی اش ور می رود.

- باز خوش تیپ کردی! تاکسی دم در منتظره. رسیدی حتما خبر بده با این پروازا.

صورتم را نزدیکش میکنم. گونه اش را میبوسم.

مادر با عتاب رو به خواهرم میکند.

- پاشو دختر یه لیوان آب بیار. داداشت داره میره.

خواهرم از گوشی دل نمیکند.

- نمیخواد مامان. همه ش دو- سه روز بیشتر نیست.

- نه. خوب دو-سه روز باشه.

صورتش را جلو می آورد.

گونه ام را میبوسد.

- خوش باشی پسرم.

از درب خانه خارج میشوم. خوشحالم و سر زنده.

جلو مینشینم. کنار راننده.

-سلام جناب. کجا؟

- سلام. فرودگاه.

ماشین راه می افتد و دور میزند. نگاهی به مادر می اندازم که چادر به سر دَم در بدرقه ام می کند. نگاه نگرانش و لیوان آبی که به هوا میپاشد.

بی خیال خودم را در صندلی جابجا می کنم. هنوز خیابانی از خانه دور نشده ام که صدای گوشی ام بلند می شود. پیام رسیده است.

با شوق گوشی را از جیبم بیرون می آورم و پیام را میخوانم. خنده ام خشک می شود.

گوشی را به داخل جیبم بر میگردانم.

- آقا مرسی. من همین کنار پیاده میشم.

راننده با تعجب نگاهم میکند.

- مگه فرودگاه نمیرید؟

سرم را به بیرون کشیدن کیف پول از داخل کیف مسافرتی مشغول میکنم.

- نظرم عوض شد. چقدر تقدیم کنم؟

بعد از حساب کردن کرایه پیاده می شوم. کیف ام سر دوش سنگینی میکند.حالا نگاه مادر معنی دار و آب پشت سر مسافر خشک شده است.

داخل پیاده رو و کیف به دوش قدم میزنم. بی هدف. در ذهنم جایی را برای ماندن شب جستجو میکنم. بی نتیجه است.  باد نحیفی به صورتم میزند. گُر گرفته ام.

کنار خیابان می ایستم و برای ماشین های عبوری دست تکان می دهم.

- حرم؟

10  مرداد ماه 1390

مشهد

فرض کنین پشت فرمون تو جاده دارید رانندگی میکنین. یکی هم که باهاش زیاد راحت نیستین نشسته کنار دستتون. آهنگ ها پشت سر هم میخونن و تموم میشن.

به حرفهای همسفرتون گوش نمیدید.

تو حال خودتونید که یهو یه آهنگ از رضا صادقی میاد:

به همین سادگی رفتی بی خداحافظ عزیزم
سهم تو شد روزه تازه . سهم من اشک که بریزم
به همین سادگی کم شد عمر گل بوته تو دستم
گله از تو نیست میدونم . خودم اینو از تو خواستم

به جونه ستاره هامون تو عزیز تر از چشامی
هر جا هستی خوب و خوش باش . تا ابد بغض صدامی
تو  رو محض لحظه هامون نشه باورت یه وقتی
که دوست دارم اینو بخدا گفتم به سختی

من اگه دوست نداشتم پایه غمهات نمیموندم
واست اینهمه ترانه از تهه دل نمیخوندم
اگه گفتم برو خوبم واسه این بود که میدیدم
داری آب میشی میمیری . اینو از همه شنیدم

دارم از دوریت میمیرم . تو کناره من نسوزی
از دلم نمیری عمرم . نفسامی که هنوزی
تو رو محض خیره هامون که نفس نفس خدا شد
از همون لحظه که رفتی روحم از بدن جدا شد

تو که تنها نمیمونی . منه تنها رو دعا کن
خاطراتمو نگهدار اما دستامو رها کن
دسته تو اول عشقه . بسپرش به آخرین مرد

مردی که تشنه دیدار . واسه چشمات گریه میکرد

****

سریع آیینه رو تنظیم میکنی که خودت رو بتونی ببینی. یه نفس عمیق میکشی.به همسفرتون نگاه میکنین. به زور یه لبخند مصنوعی میذاری گوشه لبت.با دقت تو آیینه چشمات رو برانداز میکنی.

فقط اینها رو فرض کن. فرض  محال که محال نیست!

چشمانم بر روی آگهی روی تابلوی اعلانات داخل ساختمان خشک شده است.

«بسمه ی تعالی»

***

چند هفته ای است که گرفتار دستانش شده ام. دستانی که هر روز به دعا بر می خیزند. دستانش ظریف است و معصوم. از اینکه هر روز در آن حال روحانی دزدکی نگاهشان می کنم شرمم می آید. از خدا خجالت می کشم.

در مجموعه های آپارتمانی این ویژگی وجود دارد که میتوان آپارتمانهای اطراف را دید زد. گاهی از سر تنهایی از پنجره بیرون را می پایم. چند وقت پیش بود که دستان به دعا برخاسته ی دخترکی در بلوک روبرو کنجکاوی ام را بر انگیخت. ای کاش می توانستم خودش را هم ببینم. اما زاویه ی دید من تنها دستانش را به من می نمایاند.

گاه فکر می کنم یک نفر باید خیلی احمق باشد که گرفتار دستان یک نفر دیگر شده باشد. کسی که تا کنون نه دیده و نه شناخته اش . اما دستان کشیده و سفیدش می گویند که دلی پاک و روحی وسیع دارد. هر روز التماس دلم به دیدنش بیشتر می شود.

این مدت چنان گرفتارش شده ام که منِ بی خدا هم نمازم ترک نمی شود. خودم را برایش آماده می کنم. نمی دانم که این نماز برای خداست یا برای اوست. آنقدر خیالات در سرم دارم که گاه میان نماز از تصورش ذوق می کنم.

از نگهبان مجموعه که پرس و جو کردم گویا تازه به اینجا نقل مکان کرده اند. به خودم جرات داده ام که ببینمش. چند روز پیش در تصورم تصویری از او شکل دادم و در خروجی مجموعه انتظارش را کشیدم. انتظاری که بی نتیجه بود. بعد که خوب فکرکردم به خودم نهیب زدم که نباید هم میدیدمش. در زمانی که دختران هر روز بزک کرده در خیابان خودنمایی می کنند انتظار اینکه چون اویی را در خیابان ملاقات کنم فکر عبث و باطلی بود.

بی صبری امانم نمی دهد. همچون پرندگان تازه به بند در آمده بی تابی می کنم. می خواهم ببینمش. تصمیم گرفته ام که بر دَرِ آپارتمانشان منتظر بمانم. آنقدر که بیرون بیاید و ببینمش. در موعد مقرر به پشت پنجره رفتم و باز هم دستانش را دیدم که چه طولانی به دعا برخاسته اند. با خودم گفتم ای کاش جایی میان قنوتت برای من هم کنار بگذاری. به دلم افتاده است که می بینمش. جمله یا لغتی برای شروع صحبت با او نمی یابم. تفاوتش با دیگر دخترانی که می شناختم باعث این نا توانی شده است. لابد اگر با لبخند های مسخره ای که اکثراً به صورت همه می پاشم به سراغش بروم از من روی برمی گرداند، روی از من می گیرد و می گریزد. همین تصور باعث شد لباسی ساده انتخاب کنم. به زحمت موهای فَشِنم را صاف می کنم و آماده ی رویارویی با او می شوم. با ذکری از خانه خارج می شوم. هنوز هیچ اتفاقی نیافتاده به هیجان آمده ام. داخل آسانسور خودم را می بینم. من این مرد را نمی شناسم. کسی که تا دیروز آنچنان در بند هرزگی گرفتار بود چگونه اسیر آن دستان باریک شد؟

در طبقه ی ششم ساختمان از آسانسور خارج می شوم. اطراف را می پایم. صدای موزیک از یک آپارتمان به گوش می رسد. دخترک باید از چنین همسایگانی در عذاب باشد. سعی می کنم قدمهایم را محکم بردارم. گوشه ای از راهرو سر خودم را به تابلوی اعلانات گرم می کنم و انتظار می کشم. ای کاش بخواهد خرید انجام دهد. نمی دانم از خانه خارج می شود یا نه. اما ته دلم روشن است.

***

صدای افتادن چفت در چون پتک بر سرم می کوبد و من را از اوهامی که در انتظار بدان ها گرفتار شده ام بیرون می آورد. به گمانم خودش است. در، نیمه باز میماند. قلبم میکوبد. به شماره آپارتمان نگاهی سریع می اندازم. خودش است. همان طبقه، همان آپارتمان.

از ترس و هیجان مجددا سرم را به تابلو اعلانات گرم میکنم. جرات نگاه کردن ندارم. صدای قدمهایش را می شنوم که از در خارج شده است. صدا پر طنین است و در فضای راهرو می پیچد. عطری به مشامم می رسد. شهامتم را جمع می کنم تا بتوانم سرم را برگردانم و ببینمش.

بُهت جای شهامت می نشیند. باورم نمی شود.

دختری با چکمه های ساق بلند، مانتویی کوتاه به من نزدیک می شود. پوزخندی می زند. در کسری از ثانیه بی اختیار چشمانم به سمت دستانش روانه می شود. دستی با ناخن هایی که با دقت و ظرافت مانیکور شده گوشی موبایل را به گوش نزدیک می کند. از کنارم می گذرد با شیطنت و همان ریشخند. عطرش چنان بر صورتم می کوبد که سرم را به سمت تابلو اعلانات بر می گردانم.

«ساکنین محترم بلوک .. مجموعه ی آپارتمانی …، با توجه به رسیدن فصل گرما …..»

22 تیرماه 1390

مشهد

چنان که نمیتوانم بنویسم. ترسم از این است که قالبهایم را بشکنم و آنگاه بمانم در بیابان بی قالبی ودست به دامان استخاره شوم. مانده ام

میپرسد: خوبی؟

میگویم: شکر.

میگوید: خوش یه حالت.

مراسم خاکسپاری عموی خدا بیامرزم را صبح انجام دادیم. در 92 سالگی به مرگ طبیعی فوت کرد. تنها بازمانده ی اقوام پدری ام بود که هنوز تو روستا زندگی میکرد. امروز صبح که لابلای قبر ها دنبال قبر پدر بزرگم می گشتم یاد خاطرات دوران کودکی ام افتادم. خاطرات تابستان هایی که پدر خانواده را به روستا می برد و ما چند روزی را بین کوچه و باغهای پُر خاک روستا می گذراندیم.

قبرستان جایی بلند تر از سطح خانه های روستا و در فاصله ی 2 کیلومتری، روی تپه ای ناقص جا خشک کرده بود. معلوم نیست چند سال دیگر بتوانم باز به روستا بازگردم. به خودم جرات داده ام تا تنها غروب را در مزار مردگان بگذرانم.

یادم می آید غروبها، زنی سیاه پوش روی یکی از قبر ها می ایستاد. از دور میدیدمش که همیشه همانجا، همان ساعت گرگ و میش،  باد چادرش را به اهتزاز در می آورد. نمیدانم چرا هیچ وقت به خودم جرات ندادم تا سر از کار این زن در بیاورم! نمیدانم چرا همیشه تصور میکردم باید پیرزنی باشد! لابد از خیالپردازی های دوران کودکی سرچشمه گرفته بود.

سالها از آن دوران گذشته است و دیگر خبری از پیرزن نیست.یقینا باید مرده باشد.

باد سردی وزید. پرچمهای مزار شهدا به ساز باد میرقصیدند. صدای موتور از سمت روستا به گوش میرسید. آفتاب پشت کوه ها فرو رفته بود. فاتحه ای برای “نهَ نهِ” خواندم.

ما به مادر بزرگمان میگفتیم”نهَ نهِ”. خدا رحمتش کند. “نهَ نهِ” میگفت اون زن رو میشناسد. می گفت جوان از دست داده و هر روز غروب میرود سر قبرستان و برای جوان از دست رفته اش فاتحه میخواند. و سعی میکرد یک رابطه ی فامیلی دور بین خودش و آن زن برایم سر هم کند.

تصویر زن همیشه در گرد و خاک در پس زمینه ی  ذهنم جا گرفته است. ترسهای دوران کودکی تبدیل به اوهام بزرگسالی شده است. ترس از طاق هشتی های تاریک روستا. هشتی هایی  که در روستاهای کویری روی بعضی کوچه ها را می پوشاند. هشتی هایی که همچون دهان خمیازه کشیده، رهگذران را بدون سیر شدن می بلعید و در سیاهی گلویش محو می کرد.

از زمانی که به صرافت بازی های کودکانه افتادم طوری کوچه پس کوچه های روستا رو دور میزدم که هیچ گاه به این هشتی ها بر نخورم. زیر این هشتی های نمناک هر چیزی ممکن بود باشد.  بیشتر از هر چیزی می ترسیدم که پیرزنی زیر یک هشتی تاریک  من را به جای جوان از دست رفته اش به خانه ی خود  ببرد. این تصویر آنجا به وجود آمده بود که یک بار در حین بازی برای اولین بار از زیر یکی از این هشتی های  نمناک گذشتم. در میانه ی هشتی در حالی که می دویدم احساس کردم شبحی در دل سیاهی در گوشه ای مثل چمباتمه زده است. حتا به خودم جرات ندادم تحقیق بیشتری کنم. تمام مسیر تا خانه ی “نه نه” رو بی توقف دویدم. قلبم به سرعت میزد. بعد از آن ماجرا دیگر جرات نکردم از زیر هشتی بگذرم.

موتور پر سر و صدا نزدیکتر شد و من را به خود آورد. موتوری با خورجینی در پشت و بیلی داخل آن. از مسیر مزارع اطراف روستا به سمت روستا رفت. احتمالا از سر زمینش بر میگشت. مسیر قبرستان به مزارع و باغهای روستا می رسید.

چند ساعتی بود که لابلای قبور مردگان می گشتم. خسته بودم و کلافه. راه خانه ی به ارث مانده از پدر بزرگ را در پیش گرفتم. خانه به پدرم به ارث رسیده بود. به عمویم باغ رسیده بود. این خانه معمولا بغیر از اوقاتی که پدر و مادرم برای دیدن معدود اقوام به روستا میرفتند، خالی بود. احتیاج به استراحت داشتم.  آفتاب کاملا غروب کرده بود. مسیر تاریک شده بود و هر از چند گاهی به سبب پستی و بلندی های مسیر خاکی، زیر پایم خالی میشد. به نظرم از دور شبیه مستان قدم بر میداشتم. به زحمت فاصله ی تاریک و بی نور بین قبرستان تا خیابان اصلی روستا که به تازگی به همت شورای روستا دارای روشنایی شده بود را گذراندم.

وارد خانه که شدم چند میهمان که برای عرض تسلیت و تجدید دیدار پدر آمده بودند در حال خارج شدن بودند. بیرون از خانه من را هم دیدند و تسلیتی گفتند. تعارفات را که به جا آوردند لابه لای کوچه ها گم شدند. وارد خانه شدم. پدر سینی چای را به آشپزخانه می برد. من را دید و پرسید تا این وقت کجا بودم. با بی میلی جواب دادم: «هیچی، همین جاها بودم»

وارد اطاق شدم تا لباس هایم را عوض کنم و آماده ی خواب شوم. صدای پدر از داخل آشپزخانه بلند شد:

- راستی، یادته اون زمانا همه ش در مورد اون پیرزن سر قبرا سوال میکردی؟

گوشهایم رو تیز کردم. قلبم به طپش افتاد. تمام خاطرات مثل برق و باد از نظرم گذشت. پدر که جوابی از من نشنیده بود، داخل اطاق سرک کشید. من را که روبرویش ایستاده بودم از نظر گذراند. خشک و مبهوت. از ترس هایم خبر داشت. لبخندی بی حالت زد و گفت:

- “امروز غروب که واسه نماز می رفتم مسجد، انگار باز پیرزنه روی قبرستون بود”

23 خردادماه 1390

مشهد

امروز صبح بعد از گذشت دو ماه با من تماس گرفت. دو ماه که غیر از چند اس ام اس گله گذاری  هیچ ارتباطی با هم نداشتیم. ارتباطی که طی سه سال گذشته مدام برقرار بوده است. در این دو ماه هر وقت دلم برایش تنگ میشد، یک اس ام اس برایش میفرستادم تا به او بفهمانم که هنوز زنده ام. غرورم اجازه نمیداد تماس بگیرم.

میدانستم میخواهد رابطه یمان را از سر بگیریم. این کار را چند بار دیگر هم انجام داده بود. و هر بار من نتوانستم در مقابلش مقاومت کنم. این بار هم نمیتوانم. بلافاصله بعد از تماس تصمیم گرفتم به آرایشگاه بروم و حسابی به خودم برسم. بهترین و شیک ترین لباسهایم را انتخاب کردم. میخواستم در نگاه اول از خود بی خودش کنم.

قرارمان ساعت 5 بعد از ظهر بود حاشیه پارک  …. . 5 دقیقه دیگر مانده تا به محل قرار برسم.

خاطراتم، تصوراتم و ترسها و شادی هایم همه هجوم آورده اند. کمی پاهایم روی پاشنه های بلند چکمه هایم میلرزد. میترسم. سرعت قدمهایم را آهسته تر میکنم. نمیدانم از تنگی مانتو و شلوارم است یا استرس، که بیش از اندازه گرمم شده است. شاید هم از عجله ی که برای رسیدن به محل قرار دارم.

گوشی موبایل را از داخل کیفم بیرون می آورم. خبری نیست. نیمکتی در حاشیه پارک برای نشستن پیدا میکنم. روی نیمکت کمی خاک گرفته است. با دستمال تمیز میکنم و مینشینم.

برگهای چنار روی علفهای پارک دراز کشیده اند. هوس تنش را میکنم. کمابیش بادی می وزد و تنم را کمی خنک میکند. عینکم را داخل قابش میگذارم.

از دور می بینمش که با ماشینش به سمت من می آید. چراغ می دهد. لبخند میزنم. نزدیک میشود. نزدیک میشوم. کنار خیابان پارک میکند. بدون مکث به سمت ماشین می روم. در را باز میکنم.

- سلام.

-سلام

- چه کردی با خودت!

- من همیشه همین بودم.

-خوبی؟

- مرسی

- تو چطوری؟

- شکر

بی اختیار چشمم به دستش می افتد که روی دنده قرار گرفته. دستش میلرزد. کاش میتوانستم دستش را بگیرم و میان دستانم بفشارم. اما جرات این کار را به خودم نمیدهم.

- لاغر شدی؟

- نه والا. شاید واسه اینه که از سر کار میام.

دروغ میگوید. هم عصبی است و هم افسرده. دوری از من خیلی به او فشار آورده.

-خوب. چه کارم داشتی؟

- عجله داری؟

- زودتر بگی بهتره.

باید میگفتم که برای شنیدن حرفهایت همیشه عجله داشته ام. برای نزدیکتر شدن به تو.

- بریم یه جای دیگه صحبت کنیم؟

منظور سوالش را خوب میدانستم. میخواست دعوتم کند به کافی شاپ …. اما هنوز زود است.

- نه همینجا خوبه.

به وضوح میفهمم که دلش برایم تنگ شده. طرز لباس و آرایشم روی رفتارش تاثیر گذاشته است. احساس خوبی از این فکر به من دست میدهد.

سرش را پایین می اندازد.

- باشه پس همینجا صحبت میکنیم.

-  مگه اینجا چشه؟

 با لحنی کشیده و پشیمان می گوید –هیچی

سوئیچ را می چرخاند و ماشین را خاموش میکند.

سکوت میانمان بر قرار است. سرش را کمی بالا می آورد و نفس عمیقی میکشد.

- دارم ازدواج میکنم.می خوام مطمئن بشم که تو میدونی دیگه چیزی بین ما وجود نداره.

چشمم باز به دستش می افتد. دیگر نمیلرزد.

9 خرداد 1390

مشهد